Πάντα με γοήτευαν οι οδικές αποδράσεις. Αυτές που για να φτάσεις στον προορισμό σου πρέπει να οδηγήσεις. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το γεγονός ότι όλες μου οι οικονομίες κατατίθενται με θρησκευτική ευλάβεια στο βωμό της αυτοκίνησης (για τις ανάγκες του 2ου κατά σειρά πάθους μου, της φωτογραφίας, πληρώνω με δόσεις, έχω άκρες…).
Με το που μου πρότειναν λοιπόν για Σ/Κ εκδρομή στην ορεινή Ναυπακτία με την διαβεβαίωση πως εγώ θα οδηγώ, δεν μπορούσα παρά να ενδώσω χωρίς κανέναν όρο. Συνοδηγοί στην «υπερειδική» ο Θοδωρής, η Σοφία & η Αμαλία.
Έχοντας πάρει άδεια από την διεύθυνση για αναχώρηση Παρασκευή μεσημέρι, γλίτωνα & από ένα μεγάλο πρόβλημα: τις νταλίκες στην εθνική οδό! Δεν είναι εντελώς παράλογο να αφήνουν τις νταλίκες ελεύθερες Παρασκευή βράδυ μετά τις 21:00′ & αυτές να δημιουργούν ένα τεράστιο κομβόι & να μην μπορείς με τίποτα να προσπεράσεις;
Η διαδρομή είχε ήδη σχεδιαστεί: αναχώρηση από τα γραφεία της εταιρίας, & μέσω Αττικής Οδού καταλήγουμε στη Ν.Ε.Ο. Αθηνών-Πατρών. Περνάμε διαδοχικά από Κακιά Σκάλα, Κόρινθο, Ξυλόκαστρο, Ακράτα, Αίγιο & πριν την Πάτρα συναντάμε την ζεύξη Ρίου – Αντιρρίου. Πάνω από τη νέα γέφυρα & γραμμή για Ναύπακτο. Από εκεί ανηφορίζουμε στα βουνά με προορισμό την Κάτω Χώρα. Συνολικά 280 χλμ. εθνικού & επαρχιακού οδικού δικτύου. Το κόστος των διοδίων μαζί με την διέλευση από την Αττική Οδό & τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου έφτασε τα € 17,70.
Φορτώνουμε τις βαλίτσες μας, 2 mini τσάντες για τους άντρες, 2 τεράστιες βαλίτσες για τις κύριες (τι πρωτότυπο) & την κυνηγετική καραμπίνα του Θοδωρή (είπαμε τα πάθη δεν κρύβονται), ένας τελευταίος έλεγχος & είμαστε έτοιμοι.
16:00′ Σαν καλός οδηγός ενημερώνω τους συνεπιβάτες για την ύπαρξη χαπιών δραμαμίνης στο ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, φοράμε ζώνη & φύγαμε!
17:00′ Πρώτη στάση στον Ισθμό της Κορίνθου για καφέ. Πάλι δεν περνούσε κανένα καράβι για καμία καλή φωτογραφία.
18:15′ Περνάμε πάνω από την γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου. Όσες φορές & αν περάσεις από τη γέφυρα αυτή, έχει κάτι που σε ενθουσιάζει σαν την πρώτη. Έχει ήδη νυχτώσει & μια περίεργη ομίχλη δεν μας επιτρέπει να φωτογραφίσουμε όμως τη φωταγωγημένη γέφυρα.
18:30′ Στάση στην Ναύπακτο για ξεμούδιασμα & ανεφοδιασμό. Δεν έχουμε ξανάπαει στην Κάτω Χώρα οπότε λαμβάνουμε τα μέτρα μας & αγοράζουμε αναψυκτικά, snacks, περιοδικά, τσιγάρα κλπ. Το λιμάνι της Ναυπάκτου είναι καταπληκτικό: τα τείχη που το περικλείουν, σε ταξιδεύουν σ’ άλλες εποχές & σε συνδυασμό με τις όμορφες τράτες & τα ψαροκάικα, προσφέρουν μοναδικό θέαμα.
19:00′ Παίρνουμε τον δρόμο για Γαλαξίδι-Ιτέα & 5 χλμ. έξω από τη Ναύπακτο, συναντάμε την διασταύρωση για Ορεινή Ναυπακτία. Ταμπέλα προς Κάτω Χώρα δεν υπάρχει, αλλά υπάρχει προς Ανω Χώρα που είναι το διπλανό χωριό. Η διαδρομή από εδώ & πέρα δυσκολεύει αισθητά καθώς ξεκινάει η ανάβαση στα βουνά. Ανηφορίζοντας συναντάμε τον ποταμό Μόρνο & περνάμε από όμορφα χωριά, τη Δάφνη, τη Λιμνίτσα, την Τερψιθέα, την Ελατού. Δυο χλμ. πριν την Ανω Χώρα, αντικρίζουμε την ταμπέλα για την Κάτω Χώρα. Από αυτό το σημείο μόνο 4 χλμ. μας χωρίζουν μέχρι το ξενοδοχείο.
20:30′ “Έπιτέλους φτάσαμε” αναφωνούν με ανακούφιση οι κοπέλες της παρέας. Με τον Θοδωρή δεν θα λέγαμε όχι για καμιά ώρα δρόμο ακόμα, όντας μερακλωμένοι από τους ήχους του τοπικού ραδιοφωνικού σταθμού… Με το που αντικρίζουμε το ξενοδοχείο ένα επιφώνημα θαυμασμού βγαίνει από τα χείλη μας. Το ξενοδοχείο μας, χτισμένο στα 890 μ. υψόμετρο, αποτελείται από ένα πέτρινο κοινόχρηστο χώρο περιτριγυρισμένο από 13 ξύλινα σπιτάκια. Ο περιβάλλων χώρος είναι πολύ προσεγμένος & η αισθητική είναι απόλυτα προσαρμοσμένη στο βουνίσιο τοπίο. Αποβιβαζόμαστε από το αυτοκίνητο. Ένα γλυκό αεράκι μας χαϊδεύει το πρόσωπο & το οξυγόνο του βουνού μας κάνει να αναρωτηθούμε τι εισπνέουμε καθημερινά στην Αθήνα. Ξεφορτώνουμε τις βαλίτσες μας & ενημερώνουμε την reception για την άφιξη μας. Μας προσφέρουν τσίπουρο για το καλωσόρισμα & μας ξεναγούν στους χώρους του ξενοδοχειου. Εν συνέχεια κατευθυνόμαστε στο σπιτάκι μας όπου όπως μας ενημερώνουν, βρίσκεται δίπλα στα ζαρκάδια;!
Το σπιτάκι είναι καταπληκτικό! Κατασκευασμένο εξ ολοκλήρου από ξύλο, με κουζίνα & μπάνιο, τζάκι, αυτόνομη θέρμανση, κοιμίζει άνετα από 4 μέχρι 6 άτομα. Βολευόμαστε μια χαρά, ανάβουμε το τζάκι & χαλαρώνουμε με ένα ποτό στο χέρι & κουβέντα. Μετά από λίγο επιστρέφουμε στο κεντρικό κτίριο γιατί ήρθε η ώρα του φαγητού. Το φαγητό είναι απολαυστικό: τα πιάτα είναι μεγάλα & οι γεύσεις πραγματικά πολύ νόστιμες. Η ποικιλία είναι μεγάλη & το menu περιλαμβάνει μαγειρευτά & φαγητά της ώρας. Όλα τα προϊόντα είναι των τοπικών παραγωγών & αυτό το αντιλαμβάνεσαι με την πρώτη μπουκιά. Η βραδιά ολοκληρώνεται με συζήτηση & πειράγματα.
Την επόμενη ημέρα ανοίγω τα μάτια μου από κάποιους ήχους στην κουζίνα. Είναι 5:00′ το πρωί & ο Θοδωρής φτιάχνει καφέ & ετοιμάζεται για κυνήγι. Το κρεβάτι μου όμως είναι πολύ βολικό & ζεστό για να το αφήσω τόσο νωρίς.
Κατά τις 10:00′ ξυπνάω με έναν δίσκο πρωινού στο κρεβάτι μου. Αυτή είναι ζωή σκέφτομαι. Οι κοπέλες, αυτές μου έφεραν το πρωινό στο κρεβάτι, γελάνε & με βγάζουν φωτογραφίες λέγοντας πως με την βοήθεια του Photoshop θα βάλουν λεζάντα «στα όπα όπα σε είχα»! Το πρωινό είναι πολύ ωραίο & ο καφές όπως τον ήθελα. Εν τω μεταξύ, ο Θοδωρής έχει γυρίσει από το πρωινό καρτέρι & μας εξιστορεί τις περιπέτειες του.
Σε κάποια στιγμή το βλέμμα μου πέφτει στο παράθυρο. Η θεά είναι απίστευτη. Το προηγούμενο βράδυ όταν & φτάσαμε είχε ήδη νυχτώσει & δεν είχα ιδέα για την φυσική ομορφιά του τοπίου. Μπροστά στο σπίτι μας απλώνεται ένα καταπράσινο δάσος με κάθε λογής δένδρα. Στην πλαγιά του απέναντι βουνού βρίσκεται η Ανω Χώρα. Τα μόνα σημεία που δεν υπάρχει πράσινο είναι οι κορυφές των βουνών. Το μόνο που έλειπε από αυτό το τοπίο ήταν το χιόνι. Αριστερά από το σπίτι μας βρισκόταν & ο προστατευόμενος χώρος για τα ζώα του ξενοδοχείου. Πόνυ, ελάφια, ζαρκάδια, κατσίκια & παγώνια συνθέτουν έναν πολύ όμορφο μικρό ζωολογικό κήπο.
Ύστερα από παρότρυνση του ξενοδόχου, αποφασίζουμε να πάμε πεζοπορία στα μονοπάτια γύρω από το ξενοδοχείο. Πρόκειται για μια κυκλική διαδρομή μεσα στο δάσος, με μήκος περίπου 3 χλμ. Φωτογραφικές μηχανές στο χέρι & ξεκινάμε. Η διαδρομή είναι βατή στα περισσότερα σημεία & η φυσική ομορφιά απείρου κάλους. Σε κάνει να ξεχνάς όλα προβλήματα που σε απασχολούν. Η πυκνή βλάστηση, τα ποταμάκια, η πανίδα συνθέτουν μια πανδαισία χρωμάτων. Συχνά συναντάμε πηγές που αναβλύζει καθαρό νερό. Που & που κάποιοι ήχοι από πατημασιές μας υποδηλώνουν πως δεν είμαστε οι μόνοι που απολαμβάνουμε την αγκαλιά της φύσης. Κάποιο εκκλησάκι παραπέρα συμπληρώνει το puzzle. Η βόλτα μας κράτησε 2 ώρες. Επιστροφή στο ξενοδοχείο για καφέ & ανταλλαγή εντυπώσεων. Μετά από λίγη ώρα χαλάρωσης επιβιβαζόμαστε στο αυτοκίνητο για εκδρομή στην Ανω Χώρα.
Ο κεντρικός δρόμος που χωρίζει το χωριό σε άνω & κάτω μαχαλά μοιάζει περισσότερο με σοκάκι & ας είναι διπλής κατεύθυνσης. Ευτυχώς που στην άκρη που χωριού υπάρχει μεγάλος χώρος στάθμευσης. Τα παραδοσιακά σπίτια είναι επί το πλείστον πέτρινα με κεραμίδια. Ένα παλιό λεωφορείο της δεκαετίας του ‘60 & δίπλα κάποιες retro φωτογραφίες μας γυρνάνε σε άλλες εποχές. Υπάρχουν αρκετές βρύσες με τρεχούμενο νερό, ένα παντοπωλείο ξεχασμένο στον χρόνο, 2-3 ταβέρνες, μια καφετέρια που το βράδυ λειτουργεί & ως bar…
Πέρα από τους τουρίστες τις περιοχής, ο μέσος όρος ηλικίας του χωριού θα πρέπει να είναι υψηλός. Οι μόνιμοι κάτοικοι του χωριού, αν & Σάββατο, ασχολούνται με τον κήπο τους, το σκούπισμα της αυλής, την φροντίδα των ζωντανών. Τα πάντα κυλούν με άλλους ρυθμούς, πολύ διαφορετικούς, ανθρώπινους, ασυνήθιστους για τους πολλούς που ζουν στην πόλη. Η γαλήνη είναι εμφανής στα πρόσωπα τους από τον τρόπο που σου μιλούν & σε κοιτούν.
Επιστρέφοντας σταματήσαμε στο ποτάμι που χωρίζει την πλαγιά που φιλοξενεί την Ανω Χώρα με αυτή της Κάτω Χώρας. Έχει πλέον σουρουπώσει & σε συνδυασμό με την υγρασία από τα νερά του ποταμού κάνει αρκετή ψύχρα. Η κοίτη του ποταμού καλύπτεται με βότσαλα & τα πλατάνια στις όχθες δημιουργούν ένα πανέμορφο θέαμα. Κάναμε μια βόλτα κατά μήκος του ποταμού & συναντήσαμε αρκετούς παραπόταμους & πλούσια βλάστηση. Κάθε που το νερό λίμναζε & δημιουργούσε μικρές λίμνες, έκαναν την εμφάνιση τους γυρίνοι & βατράχια.
Το βράδυ μας βρίσκει να τρώμε αρχοντικά, όλου του κόσμου τα καλά, με συνοδεία ντόπιου κρασιού στο ξενοδοχείο. Αργότερα καθίσαμε όλοι στο καθιστικό δίπλα στο τζάκι.
Για το επόμενο πρωί είχαμε προγραμματίσει να επισκεφτούμε μια κορυφή στα 1.800 μ. Σηκωθήκαμε νωρίς, “περιποιηθήκαμε” καταλλήλως το πρωινό μας, ετοιμάσαμε τα πράγματα μας, αφήσαμε το ξενοδοχείο & ανηφορίσαμε οδικώς προς την κορυφή.
Μετά από 1 ώρα αφήναμε το αυτοκίνητο & συνεχίζαμε με τα πόδια. Όσο ανεβαίναμε πιο κοντά στην κορυφή, το τοπίο σιγά-σιγά μεταμορφωνόταν & εξέπεμπε μια αγρία ομορφιά. Στην κορυφή η αίσθηση ήταν απερίγραπτη. Με την ομίχλη να είναι απλωμένη παντού, έκλεινες τα μάτια & νόμιζες ότι μπορεί & να πετάξεις. Ένας αετός έκοβε βόλτες γύρω από την κορυφή αλλά ποτέ δεν πλησίασε σε κοντινή απόσταση για να αποθανατίσουμε την χάρη με την οποία πέταγε. Για μια στιγμή ο ουρανός καθάρισε & η ορατότητα έφτανε μέχρι την Πάτρα. Τρομερή αίσθηση να βλέπεις τα πάντα από ψηλά.
Πριν πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής θελήσαμε να κάνουμε μια παράκαμψη & να επισκεφτούμε το φράγμα του Μόρνου. Τόσος θόρυβος είχε γίνει παλιότερα για αυτό το έργο. Οφείλω να ομολογήσω πως δεν ξετρελαθήκαμε κιόλας. Αυτό που αναρωτηθήκαμε όλοι είναι τι επιπτώσεις μπορεί να έχει αυτό το έργο στο οικοσύστημα της περιοχής…
Για την επιστροφή σκεφτήκαμε να επιλέξουμε διαφορετική διαδρομή. Θα παίρναμε τον δρόμο προς Γαλαξίδι-Ιτέα & μετά μέσω Δεσφίνας, Δίστομου, Λιβαδειάς, Θήβας θα καταλήγαμε στην Ν.Ε.Ο. Αθηνών-Λαμίας. Η διαδρομή είναι κατά 100 χλμ. μεγαλύτερη εν συγκρίσει με αυτή που επιλέξαμε να έρθουμε, ενώ σε κανένα σημείο δεν υποχρεωθήκαμε να πληρώσουμε διόδια.
Η διαδρομή μέχρι την Ιτέα είναι παραθαλάσσια, & αυτό επιβεβαιώνει το γεγονός πως πιθανόν να ζούμε στην πιο όμορφη χώρα του κόσμου. Πριν από 1 ώρα, & με λίγη τύχη θα παίζαμε με το χιόνι στα βουνά της Ναυπάκτου & τώρα απολαμβάνουμε τον ήλιο που παίζει με την θάλασσα.
Μια στάση στο γραφικό Γαλαξίδι είναι απαραίτητη. Η περιοχή δεν παρουσιάζει την τουριστική κίνηση του καλοκαιριού, παρόλ’ αυτά αρκετοί είναι οι ταξιδιώτες που επέλεξαν κάποιο από τα καφέ του λιμανιού για μια ανάπαυλα από την οδήγηση. Από την Ιτέα & μέχρι το Δίστομο, όπου διασταυρωνόμαστε με τους εκδρομείς που έρχονται από Αράχοβα, η διαδρομή είναι πολύ ήσυχη με λίγες διελεύσεις οχημάτων. Σε συνδυασμό με το ανηφορικό του δρόμου, το καλό οδόστρωμα & το φιδίσιο σχήμα, είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για έγκριση μεγάλων ποσοτήτων αδρεναλίνης. Γι’ αυτό φροντίστε πρώτα να έχετε προμηθεύσει το υπόλοιπο πλήρωμα του «σκάφους» με τα σχετικά ηρεμιστικά.
Φτάνοντας στην Λιβαδειά αξίζει, να παρακάμψει κανείς την περιφερειακή οδό & να περάσει από το κέντρο της πόλης & να δοκιμάσει το παραδοσιακό λιβαδιώτικο σουβλάκι.
Δυστυχώς η είσοδος μας στην Αθηνών-Λαμίας μας επαναφέρει στην πραγματικότητα. Σε λιγότερο από μια ώρα θα βρισκόμαστε στην Αθήνα. Κάποιες εικόνες, οι πιο έντονες από αυτές που έζησα κατά την διάρκεια της διήμερης απόδρασης, περνάνε από μπροστά μου σαν κινηματογραφικό φιλμ. Κάποια στιγμή σκέφτομαι αν θα μπορούσα ποτέ να μείνω μόνιμα σε κάποιο ορεινό χωριό σαν αυτό που επισκέφτηκα, αλλά συλλαμβάνω τον εαυτό μου να μην μπορεί να δώσει μια σαφή απάντηση. Αν δεν είχα μεγαλώσει σε μια υλιστική κοινωνία που τα πάντα κινούνται με βάση το χρήμα, που αυτό τελικά μας δημιουργεί & τα μεγαλύτερα προβλήματα, ίσως ναι, σίγουρα θα μπορούσα…